แนวคิดเกี่ยวกับสัจธรรมและพุทธปรัชญา ของเอกณัฏฐ์ เธียรเศรษฐกุล เกิดจากการใคร่ครวญต่อความจริงของชีวิต การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ของสรรพสิ่ง ผ่านมุมมองที่ได้รับอิทธิพลจากแนวคิดพุทธศิลป์และหลักธรรมทางพุทธศาสนา

ช่วงเวลาที่ศิลปินศึกษาในหลักสูตรระยะสั้น พุทธศิลปกรรม รุ่นที่ 3 ณ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นช่วงสำคัญที่ทำให้เขาเริ่มตั้งคำถามต่อบทบาทของศิลปะ ไม่ใช่เพียงในฐานะความงามทางสายตา แต่ในฐานะเครื่องมือสะท้อนความจริงภายในจิตใจมนุษย์ ศิลปะของเขาเป็นการเชื้อเชิญให้ผู้ชมเผชิญกับสัจธรรมของการเกิด การดับ การปล่อยวาง และฐานะของตัวตนในโลก ผ่านองค์ประกอบภาพที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง จากงานแกะไม้สู่การผสานจิตรกรรมและทองคำเปลว 

ศิลปินใช้ศิลปะเป็นภาษากลางในการเชื่อมโยงประสบการณ์ภายในของตนเข้ากับประสบการณ์ของผู้ชม โดยปล่อยให้การตีความเกิดขึ้นอย่างอิสระ ตามจังหวะและระดับจิตสำนึกของแต่ละบุคคล