บทบันทึกเส้นทางศิลปะ เอกณัฏฐ์ เธียรเศรษฐกุล

ค้นพบสิ่งที่รักตั้งแต่วัยเด็ก

ในโลกของศิลปะ เส้นทางชีวิตของแต่ละคนมักไม่ได้เป็นเส้นตรง เอกณัฏฐ์ เธียรเศรษฐกุล รู้ตัวเองมาตั้งแต่เด็กว่าเขารักและมีความสุขกับการทำงานศิลปะ เขาทำมันได้ดีจนได้รับเลือกเป็นตัวแทนแข่งขันวาดภาพอยู่เสมอ แต่เมื่อถึงวัยที่ต้องเลือกเส้นทางเรียนต่อ ครอบครัวกลับไม่ได้สนับสนุนให้เดินในสายนี้

แม้ว่าเขาจะสามารถสอบติดโควต้า คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยบูรพา ได้ตามที่ใจฝัน แต่ด้วยครอบครัวไม่ได้สนับสนุนเท่าไหร่นักการเรียนไกลบ้านซึ่งกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายที่สูง ความไม่อยากให้เป็นภาระของครอบครัว เขาจึงเลือกสมัครเรียนมหาวิทยาลัยใกล้บ้าน (มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย) ในสาขาศิลปกรรม เอกวิชาออกแบบประยุกต์ศิลป์

10 ปี ในวงการศิลปะระดับโลก

แม้จะไม่ได้เรียนมาทางสายวิจิตรศิลป์โดยตรง แต่ความรักในศิลปะก็พาเขาไปเจอกับจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิต หลังเรียนจบ เขาได้มีโอกาสก้าวเข้ามาทำงานเป็นหนึ่งในทีมงานของ นาวิน ลาวัลย์ชัยกุล ศิลปินระดับโลก

ตลอดระยะเวลากว่า 10 ปี ในฐานะคนที่อยู่เบื้องหลัง เขาได้เดินทางไปต่างประเทศหลายครั้ง ได้เห็นโครงการศิลปะร่วมสมัยมากมายจากศิลปินทั่วโลก ประสบการณ์ทั้งหมดนี้กลายเป็นเหมือนเสบียงและวัตถุดิบชั้นดี ที่ค่อยๆ บ่มเพาะวิธีคิดและการทำงานของเขาให้เติบโตขึ้นอย่างเงียบๆ

จุดเปลี่ยน ชีวิตอิสระ และการกลับมาทำสิ่งที่รัก

หลังจากทำงานประจำมานาน เขาตัดสินใจลาออกเพื่อมาทำอาชีพอิสระและธุรกิจส่วนตัว ในช่วงแรก เขาต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการสร้างธุรกิจ จนยังไม่มีเวลาเริ่มต้นงานศิลปะของตัวเอง แต่เมื่อทุกอย่างเริ่มลงตัว และภาระต่างๆ ผ่อนคลายลง เขามีเวลาได้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง คำถามหนึ่งจึงดังขึ้นในใจว่า อะไรคือสิ่งที่ยังรู้สึกไม่ถูกเติมเต็ม?

“มันถึงเวลาที่เราต้องมาทำงานศิลปะจริงๆ จังๆ ของเราแล้วละ เพราะประสบการณ์และความรู้ที่เรามี มันบอกว่าถึงเวลาที่เราต้องทำงานของเราแล้ว”

เมื่อได้คำตอบ เขาจึงเริ่มกลับมาสร้างสรรค์งานศิลปะของตัวเองอย่างจริงจัง เขาเริ่มจากคำถามเกี่ยวกับชีวิตว่า “ทำไมคนเราเกิดมาถึงแตกต่างกัน?” คำถามนี้ส่งผลให้ผลงานยุคแรกของเขาเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์ของดวงชะตา โหราศาสตร์ และศาสตร์แห่งการพยากรณ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาสนใจมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

ก้าวสำคัญและการเติบโต

หลังจากเริ่มทำงานศิลปะได้ไม่นาน เอกณัฏฐ์ ก็หาโอกาสพัฒนาตัวเองอีกครั้งด้วยการเข้าเรียนหลักสูตรพุทธศิลปกรรม ที่มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นเวลา 1 ปี ช่วงเวลานี้ถือเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้เขาได้ค้นพบเทคนิคใหม่ ๆ และพัฒนาภาษาทางศิลปะของตัวเองให้มีความเป็นศิลปะร่วมสมัยชัดเจนยิ่งขึ้น

(อ่านเพิ่ม..1 ปี กับหลักสูตรระยะสั้นพุทธศิลปกรรม)

เนื้อหางานในยุคนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากพุทธปรัชญา เรื่องของการเกิด การดำรงอยู่ และการดับสูญ ผลงานในช่วงเวลานี้กลายเป็นรากฐานสำคัญให้กับงานในยุคต่อๆ มา และทำให้ผลงานของเขาได้รับคัดเลือกให้ร่วมแสดงในนิทรรศการสำคัญระดับประเทศหลายงาน ไม่ว่าจะเป็น เชียงรายเบียนเนเล่ 2023, นิทรรศการจิตรกรรมบัวหลวง ปี 2024 และ นิทรรศการจิตรกรรมเอเชียพลัส ปี 2024

Zen Series : บทบันทึกแห่งสมาธิและการหยุดนิ่ง

หลังจากผ่านการเรียนเคี่ยวกรำอย่างหนักตลอด 1 ปี การจะก้าวต่อบนเส้นทางศิลปินอาชีพเต็มตัวย่อมต้องเจอความท้าทายใหม่ ๆ เอกณัฏฐ์จึงเลือกใช้ช่วงเวลานี้หยุดพัก แต่วิธีการพักของเขาไม่ใช่การออกไปเที่ยวเล่น หรือหยุดสร้างสรรค์ แต่คือการหยุดอยู่กับงานชิ้นเล็ก ๆ อย่าง Zen Series

ภายนอก ผลงานชุดนี้อาจดูเรียบง่าย เป็นเพียงภาพก้อนหินหรือสวนเซนทั่วไป แต่แท้จริงแล้ว ทุกร่องรอยซิ่วที่เซาะลงไปบนเนื้อไม้ คือการบันทึกสภาวะจิตใจภายใน เขาใช้กระบวนการทำงานศิลปะนี้เป็นเหมือนพิธีกรรมในการทำสมาธิและการวิปัสสนา การหยุดนิ่งตรงนี้จึงไม่ใช่การหยุดทำอะไรเลย แต่คือการหยุดคิด หยุดการปรุงแต่ง เพื่อสร้างความนิ่งสงบภายใน ที่จะกลายเป็นพลังและเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อนผลงานชิ้นสำคัญต่อไปในอนาคต

บทส่งท้าย

การเริ่มต้นของคนเรามีได้หลายครั้ง แต่ละครั้งไม่ได้แปลว่าเราต้องเริ่มจากศูนย์ แต่มันคือการเริ่มต้นเพื่อที่จะเติบโตขึ้น ประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตจึงมีคุณค่าเสมอ มันอาจไม่ได้ทำหน้าที่เป็นไฟที่ลุกโชนตลอดเวลา แต่เป็นเสบียงที่รอให้เราหยิบมาใช้ในเวลาที่เหมาะสม

บทบันทึกเส้นทางศิลปะของ เอกณัฏฐ์ เธียรเศรษฐกุล จึงไม่ใช่แค่การเล่าเรื่องราวส่วนตัวของศิลปิน แต่เป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนกลับมาถามผู้อ่านทุกคนว่า…

อะไรคือความสุขของคุณ ?

คุณเคยมีช่วงเวลาของความสงบที่แท้จริงบ้างหรือไม่ ?

สำหรับใครก็ตามที่กำลังรู้สึกสับสนหรือคิดว่ายังหาตัวเองไม่เจอ ลองย้อนกลับไปมองอดีตว่า อะไรคือสิ่งที่คุณทำแล้วมีความสุขและทำได้ดี อะไรที่คุณเคยอยากจะเป็น และอะไรคือสิ่งที่คุณอยากทำ… แล้วตอนนี้ ถึงเวลาหรือยังที่คุณจะลงมือทำมัน?

ถึงแม้จุดหมายปลายทางอาจยังอีกไกล แต่การเริ่มต้นมันคือ ชัยชนะของบันไดก้าวแรก เสมอ